Leave me alone

เกือบจะสี่เดือนแล้วสินะนับจากวันที่มึงจากไป

คิดถึงมึงเกือบทุกวันเลยว่ะ

อยู่ที่นี่กูไม่รู้จะระบายให้ใครฟัง อย่างน้อยก็ขอเขียนระบายไว้ในบล็อก ให้ใครก็ไม่รู้อ่านก็ยังดี

    วันที่ไปรับน้องกะเมิงวันแรกกูก็จำได้นะ แต่ไม่ชัดเท่าไหร่หรอก

แต่ที่จำมึงได้ชัดเจนเรื่องแรกคือ วันแรกที่ไปแดกเหล้ากะมึง ที่ร้านอ้ายบอม

ก็...พอเหล้าเข้าปากมึงก็ชวนคุยเรื่อง จักวาล หลุมดำ ทฤษฎีโพรง... บางเรื่องกูก็ไม่รู้จักหรอก

พอกินไปเรื่อยๆ มึงก็หายไปไหนไม่รู้ ออกไปหาดู เป็นว่า มึง ออกไปคุยกะไอ่ตุ๊

(**กูว่าจนถึงวันนี้ ในบรรดาเพื่อน คนที่เสียใจเรื่องมึงที่สุดก็ไอ่ตุ๊เนี่ยะแหละ**)

    จำได้ว่า ตอนทำงานชมรมอยู่ กูชวนมึงไปเล่นโกะ ... โดนมึงด่าเลย

"งานก็เยอะ ทำยังไม่เสร็จ ยังจะไปเล่นอยู่" ... เออ นั่นสินะกูไม่ทันคิด -..-

ก็ตอนนั้นมึงเป็นประธาน นี่หว่า

    พูดถึงเรื่องงานละก็มึงรู้มั้ย ตอน ปี1กูละโคตรอิจฉามึงเลย

ก็มึงเล่นเขียนภาษาซี เป็นขั้นเทพเลยนี่หว่า กูยังไม่ทันจะเขียน Hello World เป็น

แต่มึงเล่นเขียน กราฟฟิก ลูกบอลเด้ง ในจอได้เลยนี่ จนตอนนี้จบ ปวสแล้ว

เรียน ป.ตรี ก็แล้ว กูว่ากูยังเขียนได้ไม่เท่ามึงเลย ว่ะ เห้อ...

    แล้วไหนจะวันที่มึงอยากดูหนังจีนอีก แต่กูเสือกลืมเอาไปให้

มึงก็อุตส่า เอารถมึงไปบ้านกู แล้วบ้านกูอะโคตรไกลเลย

มึงก็ไม่ยักกะบ่นสักคำ...(หรือว่าไม่อยากพูดกะกูวะ)

จนกูมาเรียนที่นี้ มึงก็ยังขอยืมหนังชุดกูอีก หลายครั้งกูก็ลืม

กูขอโทษจริงๆว่ะ ...

    จนมาปี 2 กูออกมาอยู่หอตึกเดียวกะมึง แต่ก็ไม่ค่อยได้เจอมึงเลยว่ะ

ได้ออกไปกินข้าวพร้อมมึงไม่กี่ครั้งเอง เหมือนว่าจะยิงห่างไกลกันขึ้น

เหมือนว่ามึงจะยกคอมไปอยู่ห้อง อสญ. ทำงาน เลยไม่ค่อยเจอมึงละมั้ง

ก็อยู่กันอย่างเงี้ย ทำงาน เรียน กินเหล้า บางครั้งก็เจอมึง บางครั้งก็ไม่เจอมึง

แต่พอไปกินกะมึง มึงก็ชอบชวนกู สูบบุหรี่ อยู่เรื่อยเลย แย่ๆๆ ไม่ดีๆ...

จนสุดท้าย แยกย้ายกันไป

    หนึ่งปีผ่านไปที่กูแทบจะไม่ได้คุยกะมึงเลย นานๆจะอ่านสเปซของมึงซักที

ชอบที่มึงเขียนว่ะ ที่ว่า "ผ่านไปนานแค่ไหนจึงเรียกว่าอดีต 1วินาที 1นาที 1ชั่วโมง 1วัน หรือ 1ปี

แล้ว ไปข้างหน้าแค่ไหน จึงเรียกว่า อนาคต ถ้าอย่างงั้น ปัจจุบันมันตอนไหนละ เสียววินาทีนี้หรอ"

เออ อ่านแล้วกูก็งงตามไปกะมึง เหมือนกัน บางเรื่องก็เขียน ถึงเรื่อง เพื่อน เพื่อน เห้ๆ อย่างพวกกูเนี่ยแหละ

เอาเป็นว่า ถ้ากูเคยไปทำผิดอะไรกะมึงไว้ก็ขอโทษละกัน (ถึงแม้มันจะสายไๆปแล้วก็เหอะ)

    จนผ่านไป เกือบ2ปี 19หรือ20 มค. ตอนเย็น กูรู้ข่าว เรื่องมึงเนี่ย พูดอะไรไม่ออกว่ะ

สุดท้าย กูก็ต้องไปหามึงถึงบ้าน ไปกินเหล้า ไปนั่งคุยอยู่ข้างๆมึง แต่มึงก็ไม่ตอบ ไม่พูดไม่คุย

ปกติมึงก็ไม่ค่อยพูดอยู่แล้วนี่ มีอะไรมึงก็ชอบเก็บไว้ในใจ กูก็ได้แต่นั่งดูรูปมึง จนวันรุ่งขี้น

เขาย้ายมึงขึ้นรถ เห็นแค่นั่น กูก็แย่แล้ว ยิ่งเห็นพ่อ-แม่ มึงอีก กลั้นน้ำตาไม่อยู่ว่ะ

จนมาถึงเมร เขาเปิดกล่อง ออก ...

หลังจากที่กูไม่ได้เจอหน้ามึงมาเกือบปี สุดท้ายมาเห็นมึงอีกทีมึงก็นอนนิ่งอยู่หน้าเตา...

เห็นแค่นั้น กูก็... ยิ่งกว่านั้น มึงจะรู้มั้ยว่าพ่อ-แม่มึงเป็นยังไง ... ยิ่งกว่ากูหลายเท่าอีก

    กลับมากรุงเทพก็ได้แต่มานั่งอ่าน สเปซของมึง ที่เอนทรี้สุดท้าย บอกลากับเพื่อนๆ

อ่านๆย้อนกลับไป ก็พอจะรู้ว่าทำไมมึงถึงเลือกทางตาย ไม่เขียนไว้ เอาเป็นว่ากูรู้แล้วกัน

"คนกลัวตายกล้าที่จะพบกับอุปสรรคชีวิต คนกลัวอุปสรรคชีวิตกล้าที่จะพบกับความตาย"

ประโยคนี้มึงเขียนไว้ 2เดือนก่อนเกิดเรื่อง ถ้าใครสนใจ อ่าน เรื่องของมึงก็ดีสินะ

แต่รู้อะไรมั้ยก่อนเกิดเรื่องมึง กูก็เคยน้อยเนื้อต่ำใจ บางครั้งก็อยากตายเหมือนกันนะ

ไม่รู้ว่าชีวิตอยู่ไปทำไมเพื่ออะไร ไม่นานก็ต้องตายอยู่ดี แต่สุดท้ายหลังจากเรื่องของมึงงะ

กูก็ไม่รู้เหมือนเดิมแหละว่าจะอยู่ไปทำไม แต่กูรู้ว่ากูต้องอยู่เพื่อใคร

 

จบดีกว่า...

ปล. คิดถึงมึงว่ะ

ปล.ไม่รู้มึงจะว่าอะไรป่าววะที่ขอเอาเรื่องมึงมาเขียน กูไม่รู้จะระบายกะใครนี่หว่า